ฉันเป็นเด็กขี้กลัว

ฉันกลัวไปซะทุกอย่าง

กลัวอนาคต กลัวอดีต กลัวปัจจุบัน

แล้วพอสะสมความกลัวมากๆเข้าทุกอย่างก็ระเบิด

กลับตาลปัตร

ฉันไม่กลัวอะไรเลย

แล้วก็กลับมากลัวอีก

แล้วก็ไม่กลัว

วนซ้ำแบบนี้ไปเรื่อยๆ

ฉันไม่กล้าที่จะจดจ่ออยู่กับอะไรอย่างเดียว

มันอาจจะดีก็ได้ เพราะทำให้ฉันเป็นคนที่เก่งหลายอย่าง

แต่ว่าสาเหตุมันก็น่าสมเพชสิ้นดี

ถ้าฉันไม่มีตัวสำรอง แล้วล้ม

ฉันกลัวว่าจะลุกขึ้นมาไม่ได้อีก

ฉันกลายเป็นคนขี้โกหกตั้งแต่เมื่อไหร่

กลายเป็นคนมีความลับเยอะตั้งแต่เมื่อไหร่

เพราะกลัวที่จะบอกความจริง

กลัวที่จะให้ใครรู้จักตัวเอง

ฉันมีเพื่อนหลายกลุ่ม

แต่ละกลุ่มรู้เรื่องต่างๆกันไป

ใครที่รู้ได้ทุกเรื่องคือคนพิเศษ

ถึงตอนนี้ก็มีแค่สามคนเท่านั้น

ซึ่งฉันเชื่ออย่างสนิทใจและให้ความเคารพแท้จริง

แต่ว่าฉันก็ยังหวาดกลัวอยู่ดี

แม้ว่าทุกคนเป็นเส้นด้ายที่ช่วยพยุงฉันไว้

ฉันก็ยังมองหาเส้นด้ายใหม่ๆมาช่วยเหลือ

ไม่รู้เหมือนกันว่าการที่มัวแต่มองหา

มันทำให้ฉันเสียด้ายเส้นเก่าๆไปรึเปล่า

แต่ฉันก็ยังหวาดกลัวและหาต่อไปเรื่อยๆ

ฉันอยากจะหยุดแล้ว

อยากจะหยุดกลัว

หยุดกังวล

และไม่ต้องคิดอะไรมาก

ทำตามที่ตัวเองอยากทำ

แต่มันไม่ง่ายเลยนะ

ทุกอย่างเหมือนถูกฝึกไว้

ฉันทำทุกอย่างไปตามอัตโนมัติ

รวมถึงการกลัว

บ้า…/คือคำแรกที่นึกขึ้นมาตอนเห็นแมวนี้…

มีความคิดความอ่าน หัวไว ไม่เหนียมที่จะแสดงความคิดเห็นของตัวเองออกมา

มีความมั่นอกมั่นใจสูง ชอบบงการ เอาตัวเองเป็นศูนย์กลาง

มีศิลปะในการโน้มน้าวคนอื่น เข้าขั้นเก่ง

ไม่แคร์กฎเกณฑ์สังคมหรือธรรมเนียมโลกเท่าไหร่

จะว่าไป มองอีกแง่ ก็เป็นแมวที่ปฏิเสธความเป็นผู้หญิงกลาย ๆ ด้วยนะ แบบว่า ทำไมจะต้องถูกกำหนดให้เป็นอย่างนู้นอย่างนี้แค่เพราะคำว่าผู้หญิง

ใจนักเลง กล้าวัดฝีมือแบบตัวต่อตัว หัวดื้อด้วย ถ้าเข้าสังเวียนแข่งขันแล้ว ต่อให้ต้องล้มหมอนนอนเสื่อหรือล้มประดาตาย ฉันจะไม่หยุดจนกว่ารู้ผล และไม่เคยคิดว่าตัวเองจะแพ้

เกลียดการตัดสินกันที่ภายนอกมากที่สุด แบบได้ยินแล้วทนไม่ได้ มาแข่งกันเลยดีกว่า

แต่ก็เป็นแมวที่ดี๋ด๋ากับอะไรหญิง ๆ นะ พวกของประดับ ร้านน่ารัก ขนมสวย ๆ ชอบเสาะหาอะไรน่ารัก ๆ ใหม่ ๆ แต่งเนื้อแต่งตัว ร้านใหม่ ๆ โดยเฉพาะอะไรที่ดีมากแต่คนไม่รู้จักกันจะยิ่งชอบ อารมณ์เหมือนล่าสมบัติ

เวลาสะใจอะไร จะเก็บอาการได้ดี สะใจเงียบ ๆ ในอก คนอื่นไม่รู้หรอกว่าอารมณ์ฉันตอนนี้ปิติแค่ไหน

จะว่าไป ความมั่นใจและเอาตัวเองเป็นศูนย์กลางสุดโต่ง พอมารวมกับนิสัยไม่ปิดที่จะให้ทุกคนรู้ว่าฉันเศร้า มันทำให้ออกมาสมดุลดีนะ

อืม สมดุลในการอยู่ในสังคมอ่ะ คนจะไม่รู้สึกต่อเธอในแง่ลบไง สามารถทำให้คนอื่นยอมรับเธอได้

มีพื้นที่ของตัวเองได้ คนอื่นคงมองว่าเป็นมุมอ่อนแอของไนล์

แต่พี่ว่าความจริงเป็นไม้ตายของไนล์เลยนะ โลกหมุนไปรอบตัวฉันได้เพราะจุดนี้ /

ฮา ลองคิดภาพคนศูนย์กลางสุดโต่งแล้วยังอวดเบ่งออกมาโต้ง ๆ อีก คนคงไม่อยากคบด้วยเท่าไหร่ ฮา