September 2009
23 posts
เด็กสมอ...ชอบเพราะโดนดีค่ะ →
โดนนี่ไม่ใช่เพราะโดนกับตัวเองนะคะ….เหอๆ….
1 tag
1 tag
Little Girl อ่านขำๆนะจ๊ะ
One day a little girl was interested to find out more about the human race so...
Little Girl: Mummy, how did humans come about?
Mummy: Well, God created Adam and Eve and they had children and their children had children and so on.
The little girl went on to ask and Daddy...
Little Girl: Daddy, how did humans come about?
Daddy: Well, we actually originate from monkeys and then we changed and became humans
The little girl was confused and she asked her mother...
Little Girl: Mummy, how is that, when you say humans come from God and Daddy says that we come from monkeys?
Mummy: Well, I told you where my family and I came from and your Daddy told you where he and his family came from.
ระหว่างเด็กดี กับ นักออกแบบแสงที่ดี มันไปด้วยกันไม่ได้ ต้องเลือกแล้วล่ะสาวน้อย
“เมื่อคุณเหนื่อย คุณก็จะพูดสิ่งที่ตัวเองต้องเสียใจออกมา”
– พอล จาก บทละคร Barefoot in the park ของ นิว ไซมอน
“เมื่อโกรธ จงเล่าเรื่องแค่ประธาน กิริยา กรรม เท่านั้น อย่าใส่คำวิเศษณ์”
– อ่านเจอจากexteen คิดว่าดีจริงๆ
เข้าใจแล้วว่าทำไมรุ่นพี่สายออกแบบแสงไม่ว่าจะเป็นคนเหวี่ยงขนาดไหน เวลาทำงานก็จะใจเย็นอย่างไม่น่าเชื่อ
เมื่อแบบไฟที่โต้รุ่งทำต้องทำใหม่อีกสามรอบ…เราก็จะหมดแรงที่จะใจร้อนเองแหละ…
RT: @enamtan: ทำเลียนแบบรถไฟฟ้า…มาหานะเธอ - http://filesocial.com/48ztl9w ชอบมากค่ะพี่สี (เริ่มรู้สึกว่าเหมือนเราเลย เข้าไปอีก)
บางครั้งก็รับฟังคนอื่นเพื่อให้คนอื่นรับฟังเรา «< ตรรกะง่ายๆที่ใช้จีบหนุ่มอยู่ขณะนี้ (ล้อเล่น)
เมื่อต้องทำงานกับคนที่เสี่ยงกับการไม่ให้เกียรติเรา…สาวๆจงทาเล็บสีแรงๆ (คำสอนของรุ่นพี่สายจัดแสงซึ่งได้ผลดี) *ทาเล็บสีน้ำตาลเข้ม
ปล่อยวาง
เมื่องานที่อดหลับอดนอนทำโดนยกเลิกเพราะความผิดพลาดของคนอื่น
เมื่องานที่เขียนขึ้นมาใหม่โดนยกเลิกเพราะความไม่ใส่ใจของคนอื่น
เมื่องานที่ต้องเขียนคืนนี้ทำไม่ได้เพราะโดนวางยานอนหลับ (ไหนว่าโสมไงคะ แม่…)
เราก็ต้อง ปล่อยวาง แล้วนอน
เครียดได้ พอประมาณ
ปล่อยวางบ้าง จะหายเครียด
พรุ่งนี้ลุยใหม่ โอเค?
Theme สีดา...มาหานะเธอ →
(via enamtan) ชอบเป็นพิเศษเพราะ “อยากจีบผู้ชายมากที่สุด”
เป็นหนังโดนแห่งปี คาดว่านะ
เริ่มงานห้าโมงเย็น…จะเซทไฟเสร็จกี่โมงละเนี่ย…
รู้สึกอย่างกับว่าการไปสยามเพื่อไปสวนสุนันทากับเพื่อนต้องอ้อมแน่ๆ แต่ก็ไม่มีปัญญาไปเอง…
ที่นี่คือสแคร๊บบล็อกของฉัน
เหมือนหัวข้อ อะไรแบบนี้แหละ
“ได้อย่างเสียอย่าง เราจะเสียใจก็ต่อเมื่อต้องการทุกอย่าง”
– คิดเอง…นานแล้ว
สะแคร๊บบุ๊ค
อยากมีซักเล่ม แต่ก็เป็น perfectionism เกินกว่าจะทำออกมาให้ “ถูกใจ” ได้
เห็นพี่สีมี Tumblr เลยลองทำบ้าง
ถ้าเป็นในนี้จะไหวไหมน๊อ?
มาเป็นสะแคร๊บบุ๊คของฉันนะ ^ ^