ฉันเป็นเด็กขี้กลัว

ฉันกลัวไปซะทุกอย่าง

กลัวอนาคต กลัวอดีต กลัวปัจจุบัน

แล้วพอสะสมความกลัวมากๆเข้าทุกอย่างก็ระเบิด

กลับตาลปัตร

ฉันไม่กลัวอะไรเลย

แล้วก็กลับมากลัวอีก

แล้วก็ไม่กลัว

วนซ้ำแบบนี้ไปเรื่อยๆ

ฉันไม่กล้าที่จะจดจ่ออยู่กับอะไรอย่างเดียว

มันอาจจะดีก็ได้ เพราะทำให้ฉันเป็นคนที่เก่งหลายอย่าง

แต่ว่าสาเหตุมันก็น่าสมเพชสิ้นดี

ถ้าฉันไม่มีตัวสำรอง แล้วล้ม

ฉันกลัวว่าจะลุกขึ้นมาไม่ได้อีก

ฉันกลายเป็นคนขี้โกหกตั้งแต่เมื่อไหร่

กลายเป็นคนมีความลับเยอะตั้งแต่เมื่อไหร่

เพราะกลัวที่จะบอกความจริง

กลัวที่จะให้ใครรู้จักตัวเอง

ฉันมีเพื่อนหลายกลุ่ม

แต่ละกลุ่มรู้เรื่องต่างๆกันไป

ใครที่รู้ได้ทุกเรื่องคือคนพิเศษ

ถึงตอนนี้ก็มีแค่สามคนเท่านั้น

ซึ่งฉันเชื่ออย่างสนิทใจและให้ความเคารพแท้จริง

แต่ว่าฉันก็ยังหวาดกลัวอยู่ดี

แม้ว่าทุกคนเป็นเส้นด้ายที่ช่วยพยุงฉันไว้

ฉันก็ยังมองหาเส้นด้ายใหม่ๆมาช่วยเหลือ

ไม่รู้เหมือนกันว่าการที่มัวแต่มองหา

มันทำให้ฉันเสียด้ายเส้นเก่าๆไปรึเปล่า

แต่ฉันก็ยังหวาดกลัวและหาต่อไปเรื่อยๆ

ฉันอยากจะหยุดแล้ว

อยากจะหยุดกลัว

หยุดกังวล

และไม่ต้องคิดอะไรมาก

ทำตามที่ตัวเองอยากทำ

แต่มันไม่ง่ายเลยนะ

ทุกอย่างเหมือนถูกฝึกไว้

ฉันทำทุกอย่างไปตามอัตโนมัติ

รวมถึงการกลัว